شوخی تلخ چین با دنیا

شوخی تلخ چین با دنیا

بیانات مقام معظم رهبری در ارتباط با عدم پذیرش کمک‌‌های ایالات متحده در خصوص شیوع بیماری کرونا در کشور، بیاناتی به غایت هوشمندانه بودند. از آنجا که ایشان فرمودند؛ خود آمریکا متهم به ایجاد این بیماری در دنیاست و حقیقتاً نیز چنین احتمالی چه در قالب جنگ‌‌های بیولوژیک و چه در اثر خطا و سهل‌‌انگاری انسانی و یا احتمالی از هر دو، امکان‌‌پذیر می‌‌باشد و حتی با کمترین درصد احتمال برای محکومیت ایالات متحده در ارتباط با شیوع بیماری کرونا و با در نظر گرفتن خصومت آن کشور با ما، طبعاً هوشمندانه و عقلانی است که تا کسب یقین دربارۀ نحوۀ شیوع این بیماری از دریافت اطلاعات یا کمک از هر کشوری و به خصوص از ایالات متحده، هوشیارانه و با احتیاط عمل کرد.

 مشکل اینجاست که در میان مخاطبان فرمایشات مقام معظم رهبری، برخی احتمال و اتهام نشر ویروس توسط ایالات متحده را نظری قاطع و غیرقابل تشکیک تشخیص دادند که با توجه به واژۀ “اتهام” در فرمایشات رهبری، چنین تشخیص قاطعی خود احتمال خطاهای بیشتر را امکان پذیر نمود که یکی از این خطاها چشم‌‌پوشی کردن از قصورات و خطاهای مقامات بهداشتی چین در خصوص ویروس کووید- 19 یا همان کرونا بود.

 اما پیش از پرداختن به قصورات چین، ذکر و یادآوری نکته‌‌ای تاریخی به مقامات سیاست خارجۀ ایران که کم‌‌وبیش دم از رجوع به تاریخ می‌‌زنند، خالی از لطف نباشد و آن اینکه؛ هنگام جنگ و خصومت با یک قدرت خارجی، شایسته است که در یاری گرفتن از قدرتی دیگر جانب احتیاط و اعتدال را نگاه داشت و چشم‌‌وگوش بسته فرمانبردار و مطیع دست بستۀ قدرتی دیگر نبود. چنانکه در زمان قاجار، ضعف و سستی حاکمان ایران در برابر روسیۀ تزاری سبب رخنه و نفوذ دیگر قدرت‌‌های استعماری اروپا مانند بریتانیا در ایران شد و رقابت دو قدرت بر سر منافع تجاری و منابع انسانی و طبیعی در ایران، کار را به جایی کشاند که اگر غیرت و وطن‌‌پرستی مردم در شمال و جنوب کشور نبود، معلوم نبود از ایران و ایرانی چه باقی بماند. همچنین در زمان پهلوی و به ویژه پس از پایان جنگ دوم جهانی؛ وابستگی و سرسپردگی بیش از حد شاه و دربارش به ایالات متحده در برابر حمایت از شوروی کمونیستی، خود یکی از دلایل اصلی انقلاب اسلامی شد که عمده‌‌ترین شعائر و اهدافش استقلال و آزادی و نه شرقی و نه غربی بود.

 در حال حاضر و در بحبوحۀ تحریم و جنگ اقتصادی ایالات متحده علیه ما نیز، چین همچنان به لحاظ اقتصادی به ما بدهکارتر است تا ما به چین و همچنان بازار ایران برای انواع تولیدات چینی از صنعت و کشاورزی گرفته تا پوشاک و خدمات، آنقدر سودآور هست که مقامات چینی را از برخی انتقادات فنی و بهداشتی آزرده خاطر نسازد!

 عمده‌‌ترین این انتقادات، همان است که در سطوح مختلف بهداشتی، از سطح کارشناسان تا سخنگوی وزارت بهداشت ایران- دکتر جهانپور- مطرح شد که در پنجم آپریل 2020 (17 فروردین 1399) اظهار داشت: “به نظر می‌رسد آمارهای چین یک شوخی تلخ بود. زیرا بسیاری در همه جهان فکر کردند این بیماری مثل آنفلوآنزا است و مرگ و میر کمتری دارد. همه این موارد مبتنی بر گزارش‌هایی بود که از چین گزارش می‌شد و به نظر می‌رسد چین شوخی تلخی در این زمینه با همۀ دنیا انجام داد.”

 بنا بر اسناد و گزارشات رسمی سازمان بهداشت جهانی، مقامات چین نخستین مورد ابتلا قطعی به کووید- 19 را هشتم دسامبر 2019 (17 آذر 1398) ثبت کردند و ابتدا سرایت این ویروس را تنها از حیوان به انسان ذکر نمودند. با این حال نزدیک به یک ماه و نیم بعد، یعنی در 21 ژانویه 2020 (یکم بهمن 1398) بود که گزارش شد؛ این بیماری از انسان به انسان سرایت می‌‌کند! با این حال در میزان سرایت و نرخ مرگ و میر ناشی از این بیماری نیز ابهامات و تناقضاتی میان گزارشات رسمی مقامات بهداشتی چین و آنچه در دیگر کشورها و از جمله در ایران مشاهده می‌‌شود وجود داشت. واقعیت این است که میزان سرایت و نرخ مرگ و میر ناشی از کرونا در دیگر کشورها درصد قابل توجهی بیشتر از آنچه است که در ابتدا مقامات چینی از شهر ووهان گزارش نمودند و باعث شد مسئولان دیگر کشورها و از جمله مسئولان ما نیز کرونا را آنچنان که باید و شاید جدی نگیرند. اگر چه نمی‌‌توان به طور قاطع این تفاوت‌‌های آماری را ناشی از قصور یا تعمد مقامات بهداشتی چین دانست و فاکتورهای دیگر مانند جهش ژنتیکی ویروس یا تفاوت‌‌ زیرساخت‌‌های بهداشتی در کشورهای مختلف را نادیده انگاشت. با این حال حدود سه ماه بعد یعنی در 17 آپریل (29 فروردین 1399) بود که مقامات بهداشتی چین اذعان داشتند تعداد قربانیان ناشی از کرونا در ووهان 1290 نفر بیشتر از آمار اولیۀ آنها بوده است و این تفاوت را ناشی از سردرگمی در مواجهۀ اولیه با این بیماری و ناشناخته بودن ویروس جدید کرونا اعلام کردند.

 اما از دیگر انتقادات مهم به مسئولان چینی که کمتر دربارۀ آن صحبت شده؛ مرکز و علت شیوع ویروس کووید- 19 است که نوع جدیدی از شاخۀ کرونا ویروس می‌‌باشد و پیش از این نیز، ویروس دیگری از همین خانواده با شیوع سریع و غیرمنتظرۀ خود جهان را به وحشت انداخت. ویروس سارس (2004) که اتفاقاً مرکز شیوع آن نیز بازارهای تره‌‌بار در جنوب چین تشخیص داده شد. پس از شیوع سارس، مقامات چین چندی این نوع بازارها را که در آن حیوانات وحشی قصابی و گوشت آن‌‌هابه طرز غم‌‌انگیزی فروخته می‌‌شوند، تعطیل کرد با این همه با قدرت بالای تجارت پوست و گوشت و دیگر فرآورده‌‌های این حیوانات از روغن ببر گرفته تا مهرۀ مار، بار دیگر این بازارها در چین فعالیت خود را آغاز نمودند.

 صرف نظر از غم‌‌انگیز و غیرانسانی بودن قصابی و تکه‌‌تکه کردن حیوانات از سگ و گربه گرفته تا مورچه‌‌خوار و مار، نکتۀ مهمی که در ارتباط با این بازارها باید مورد توجه قرار داد این است که حتی چنانچه به طور قطع بپذیریم، ویروس‌‌هایی مانند کووید- 19 یا سارس 2004، محصول لابراتوارهای نظامی و تولید کشورهایی نظیر ایالات متحده در راستای جنگ بیولوژیک باشند، صرف وجود چنین بازارهایی در چین یا هر کجای دیگر دنیا که در آن احتمال سرایت ویروس از حیات وحش به انسان وجود دارد، دستاویز و بهانۀ خوبی برای نیروهای نظامی جهت شیوع این ویروس‌‌ها و فرافکنی در افکار عمومی جهان می‌‌باشد. به عبارت دیگر وجود این بازارها زمینه را برای عملیاتی و اجرایی کردن جنگ‌‌های بیولوژیک از سوی ایالات متحده یا هر کشور شریر دیگر مهیا می‌‌سازد.

 اخیراً کنگرۀ ملی چین، فروش و طبخ گوشت حیوانات وحشی را تا پایان پاندمی کرونا ممنوع اعلام کرده است. قانونی که شبیه به آن در سال 2004، پس از پاندمی سارس نیز در آن کشور وضع شد، اما اندکی بعد با لابی تجار چینی به محاق فراموشی رفت. اینک بر مقامات سیاسی و دولتمردان تمام کشورهای جهان و حتی به سود خود مسئولان چینی است که این بازارها را برای همیشه ببندند و یا نظارت و قوانین سفت و سخت‌‌تری بر نحوۀ فعالیت و عملکرد آن‌‌ها وضع کنند تا بار دیگر شاهد پاندمی‌‌های وحشتناک و ویرانگری همچون کرونا در سطح جهان نباشیم.

[تعداد: 0    میانگین: 0/5]

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می توانید از این تگ های HTML و ویژگی ها استفاده کنید:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>