دلبران

دلبران

 

 دلبران

آه دل ما به ماه می‌‌بخشند

از حریفان در پس آیینه

نگاه می‌‌بخشند

 قصه‌‌ای که باد از سر کوچ یارم می‌‌خواند

تا گوشه‌‌ی میخانه دوش

که گناه می‌‌بخشند

یار گرچه جفا کرد و داس غم خونت ریخت

باده‌‌ی دلخون

به جور آه و

جفای ماه می‌‌بخشند

 باش تا دم صبحم

که مه رفته ز خوابم می‌‌گفت

کَرَم کن!

که سپیده بر سیاه می‌‌بخشند

روز و شب

به عشق بی‌‌حاصل تباه می‌‌شد، کاش

روز وصل

به بی‌‌حاصل عمر- تباه می‌‌بخشند!

زِ ماه و مهر یاد مکن

که در زمان بیداد

داد ما به رونق جاه و

جلال آه می‌‌بخشند

فرزاد میرحمیدی

[تعداد: 0    میانگین: 0/5]

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می توانید از این تگ های HTML و ویژگی ها استفاده کنید:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>